Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο φίλοι. Ο Μανιός και ο Καλούδης. Είχαν μεγαλώσει μαζί και ήταν αχώριστοι.
Ζούσαν σε ένα φτωχό χωριό, σε μια πλαγιά της Πίνδου. Χωράφια μεγάλα δεν
υπήρχανε για να δώσουνε πολύ σοδειά και τα ζωντανά ήταν λίγα, ίσα να
δίνουν λίγο γάλα. Μία μόνο φορά το χρόνο, κάθε σπίτι έσφαζε ένα ζώο και
με το κρέας του πέρναγε η οικογένεια όλη τη χρονιά.
